سپس راهی کهریزک شدیم، به خانهای استیجاری که عطر معنویت در آن موج میزد. فاطمهخانم، دختری بیستوهفت ساله و لیسانس روانشناسی، در اوج جوانی درسِ بزرگتری به ما داد. او که با سرطان پستان روبروست، چنان آرامشی داشت که گویی درد را به زانو درآورده است. وقتی مادر با چشمانی بارانی به قامتِ دخترش مینگریست، فاطمه با صدایی لرزان اما لبریز از یقین گفت: مادر، خدا از تو برای من مهربانتر است؛ پس من مطمئنم او جز خیر و خوبی برای من نخواسته و نمیخواهد. این حجم از شکوهِ بندگی، چنان فضایی ایجاد کرد که مدیرعامل محترم، تمام مسیر را به نیتِ شفای او و تمام بیماران با آیات قرآن خلوت کردند و در آن خانهی پرنور، به نماز ایستادند. فاطمه، که خود روانشناسی خوانده است، آرزوی زیبایی داشت که نشان از مناعتِ طبع او بود؛ او میخواست پس از بهبودی کامل، به عنوان مشاور افتخاری در خیریه، مرهمی بر دردهای دیگر بیماران باشد و دانش و صبرش را نثارِ همراهانِ مسیرش کند. به دلیل سنِ کم و این روحیه والا، دستورِ تشکیل پروندهی ویژه صادر شد تا نگذارد شعلهی امید در دل این دخترِ جوان و خانواده همراهش خاموش شود.
*عطر رأفت و دستهایی که بوی طوس میدهند
در پایانِ این دیدارهایِ دلی، لحظاتی رقم خورد که از جنسِ خاک نبود. مدیرعامل محترم به پاسِ اینهمه صبوری و عزتنفس، علاوه بر کارتهای هدیه، عیدیِ متبرکِ امام رضا (ع) را نیز به اعضای این دو خانواده تقدیم کردند. لحظهای که عطر نامِ امامِ مهربانیها در خانه پیچید، گویی زخمی قدیمی التیام یافت و نوری تازه در چشمانشان درخشید. این تقدیر، نه فقط برای کمک مالی، که برای ستایشِ روحی بود که در میانه بلا، هنوز شاکر و سربلند است.
ای نیکوکارانِ گرانقدر، ما در این سفرها، فقر را ندیدیم؛ ما اصالتِ روح و غنایِ قلب را دیدیم. شما با حمایتهایتان، فقط هزینه دارو نمیپردازید؛ شما در واقع عیدیِ امامِ رئوف را به دستانِ نجیبِ این عزیزان میرسانید. بیایید با هم، سطرِ آخرِ این داستان را به معجزهی سلامتی و لبخند پیوند بزنیم و نگذاریم طوفانِ بیماری، آرامشِ این دلهای بزرگ را بلرزاند. ما تا انتهای مسیر، شانه به شانهی این صبوران ایستادهایم.