- پدری که برای رؤیای فردای فرزندانش میجنگد مقصد دوم ما، خانه پدری آقای عسگر در محله عبدل آباد بود. مردی ۵۰ ساله که از سال ۱۴۰۰ با سرطان ریه مبارزه میکند؛ پدری که بیماری جسمش را درگیر کرده، اما نتوانسته آرزوهایش را از او بگیرد. عسگر آقا پدر محمدامین و امید است؛ پدری که در میان صحبتهای صمیمانه آن روز، از آرزویی سخن گفت که دل هر شنوندهای را به لرزه میانداخت؛ اینکه روزی فرزندانش را در لباس دامادی ببیند. وقتی این آرزو را بر زبان میآورد، میشد عشق پدرانه را در نگاهش دید. عشقی که به او نیرو میدهد تا روزهای سخت درمان را پشت سر بگذارد و همچنان به آینده چشم بدوزد. اما در کنار این پدر صبور، بانویی ایستاده بود که بیتردید یکی از قهرمانان خاموش این سالهاست؛ رقیه خانم. همسری مهربان، همراه و فداکار که از نخستین روزهای بیماری، شانهبهشانه همسرش ایستاده و در تمام فراز و نشیبهای درمان، لحظهای او را تنها نگذاشته است. در نگاهش امید موج میزد و در رفتار و کلامش میشد قدرت یک زن را دید که برای آرامش خانوادهاش از هیچ تلاشی دریغ نکرده است. درس بزرگی که آن روز آموختیم آن روز بار دیگر فهمیدیم که قهرمانان واقعی زندگی، همیشه نام و نشانی در رسانهها ندارند. گاهی قهرمان، مادری است که با وجود سالها مبارزه با بیماری، هنوز با لبخند از مهمانانش پذیرایی میکند. گاهی قهرمان، پدری است که با وجود درد، رؤیای خوشبختی فرزندانش را در دل زنده نگه میدارد. و گاهی قهرمان، همسری است که بیصدا و بیادعا، ستون استوار خانواده میشود.
همراهان مهربان؛ شما با حمایتهای ارزشمند خود تنها بخشی از هزینههای درمان و معیشت این خانوادهها را تأمین نمیکنید، بلکه امید را به خانههایی میبرید که در میان روزهای دشوار، به گرمای همراهی شما دلگرماند. امید داریم با تداوم این مهربانیها، روزی برسد که روایت رنجهای امروز، جای خود را به خاطرات شیرین سلامتی و آرامش بدهد
رؤیای فردا
◆داستان های عیادت