موسسه خیریه امدادگران عاشورا

امدادگران عاشورا ، حامی بیماران سرطانی و صعب العلاج

سفر مدیرعامل و تیم همراهش به سمنان، فراتر از یک بازدید اداری یا برگزاری جلسات معمول بود. در میان تمامی برنامه‌های کاری، طبق سنت همیشگی مدیرعامل، بخشی از زمان سفر به دیدار کسانی اختصاص یافت که قلب تپنده و در عین حال دردمند این مجموعه هستند: مددجویان. در تاریخ ۶ خرداد، مدیرعامل به همراه معاون پیشگیری و آموزش و با هماهنگی آقای نظری (مدیر شعبه سمنان)، راهی خانه‌هایی شدند که در پس دیوارهایش، روایت‌های تلخ و شیرین زندگی جاری بود.

  1. روایت اول: امید در میان سکوت نورالله مردی بود که در ظاهر ۵۰ سال داشت، اما بیماری سرطان حنجره که حدود یک سال بود گریبانش را گرفته بود، توانش را تحلیل برده و بار سال‌ها رنج را بر چهره‌اش سنگین‌تر کرده بود. او به‌سختی سخن می‌گفت. مددکار شعبه در پرونده او مکتوب کرده بود: «کارگر سابق کارخانه؛ اکنون ناتوان از کار». در آن خانه، نگاه‌ها گویای همه‌چیز بود؛ پسر ۴ ساله‌اش با دنیای کودکانه خود، بی‌خبر از سنگینی بار بیماری پدر بود و همسری که با ایثاری خاموش، نقش پرستار را ایفا می‌کرد. آقای نظری وضعیت را برای تیم تشریح کرد؛ در آن خانه، بیش از درد، امید به زندگی به چشم می‌آمد که همچنان جاری بود. آقای فتحیان ضمن ابراز همدردی و آرزوی سلامتی، حمایت‌های ویژه شعبه سمنان و مرکز را متعهد شد و به رسم مهر، کارت‌های هدیه‌ای را به ایشان تقدیم کرد.
  2. روایت دوم: ایستادگی در طوفان تنهایی مقصد بعدی، خانه‌ای بود که از همان پله‌های ورودی، روایتی از دشواری‌های معیشتی را بازگو می‌کرد؛ بیش از ۱۰ پله که به زیرزمینی نمور راه می‌برد. رقیه خانم ۴۲ ساله، شخصا در را باز کرد. چهره‌اش خسته بود و غم، مهمان همیشگی چشمانش بود. خانه‌ای بسیار کوچک که دارایی‌شان در آن به حداقل‌ها محدود شده بود. رقیه خانم با سرطان سینه دست و پنجه نرم می‌کرد؛ جراحی شده بود و همچنان در چرخه سخت شیمی‌درمانی قرار داشت. طبق توضیحات آقای نظری، او به‌تازگی تحت حمایت خیریه قرار گرفته بود. سرنوشت با رقیه خانم مهربان نبود؛ همسرش پس از شروع بیماری او را رها کرده بود و تنها دخترش نیز تحت فشار روانی این شرایط، دچار آسیب‌های روحی شده و دیگر در کنار مادر زندگی نمی‌کرد. رقیه خانم، تنها میان دیوارهای سنگی زیرزمین و خاطرات تلخ، با بیماری می‌جنگید. در آن لحظات، مقرر شد خدمات ویژه‌ای به او ارائه شود. کمک‌های نقدی در همان لحظه پرداخت و کارت‌های هدیه مدیرعامل تقدیم شد تا او احساس کند در این مسیر سخت، تنها نیست.

این دیدارها، پایان‌بخش سفر سمنان نبود؛ بلکه آغازی دوباره برای مسئولیت‌هایی بود که بر دوش مدیرعامل و تیم همراهش گذاشته شد تا شاید سهمی کوچک در التیام دردهای نورالله و رقیه خانم باشد.

روایت همدلی؛ سفری برای تسکین در سمنان

tarahداستان های عیادت
پیمایش به بالا