امروز، ۲۰ اردیبهشت، مسیر عیادت ما به خانهای در جنوب تهران کشیده شد؛ جایی که ایستادگی، معنای دیگری مییابد. در آنجا با “زیبا” روبرو شدیم؛ زنی ۳۴ ساله که با وجود مبارزه با سرطان برست (پستان)، استوار ایستاده است.
زیبا، مادری است که در میانهی طوفانهای زندگی، تنها مانده است. او با مسوولیت فرزندش، (لیانا و محمدطه)؛ با تمام توان برای درمانش میکوشید. خانوادهای با درآمد محدود و اجارهخانه که با هزینههای سنگین شیمیدرمانی و پرتودرمانی، دست و پنجه نرم میکرد.
ابتدای ورود ما، “زیبا” در منزل حضور نداشت؛ او در جستجوی دارو بود؛ در جستجوی بقا.
اما آنچه دیدیم، فراتر از بیماری بود؛ مادرِ رنجور او، خانهداری میکرد و خاله فداکار و مجردِ بچهها با وجود ضعف بینایی، لیانا را در آغوش گرفته بود و یاری میرساند.
دیدیم که چگونه این مادر و خواهر و فرزندان به یکدیگر تکیه کردهاند، به رغم آنکه از طرف خانواده همسرش ترک و طرد شده بود.
”زیبا” از روزهایی گفت که بدون اطلاع از توده سرطانی سینه، نوزادش را شیر دادهاست و نوزاد دو ماههاش ۲۱ روز در بیمارستان بستری شد؛ روزهای سختی که پدرش با شنیدن این خبر، سکته قلبی کرد.
او، در دوران کرونا با عفونت ریه جنگید و پیروز میدان شد. مدیرعامل به او دلگرمی داد: «همانطور که از جنگ با کرونا سربلند بیرون آمدی، این نبرد را نیز با سلامت پشت سر خواهی گذاشت.»
در میان اشکهای او، کلامِ دلگرمکننده آقای فتحیان طنینانداز شد: «بانو، تو قهرمان هستی… ما خانوادهی شما هستیم.»
ما امروز تنها با سبد ارزاق و بستههای محصولات سالم و ارگانیک نزد او نبودیم؛ ما با قلبهایمان نزد او رفتیم تا بگوییم در این مسیرِ پرپیچوخم، شما تنها نیستید. حضور پزشک همراه و همراهیِ امدادگران، تنها بخشی از وظیفه ماست؛ وظیفه اصلی ما، حضور در لحظاتی است که بیماران، در میانهی درد، به یک دستِ گرم و یک امیدِ تازه نیاز دارند.
ایمان، بزرگترین دارو است.