یکشنبه ۳۱ خردادماه، همراه مدیرعامل و معاون مددکاری مؤسسه راهی دیدار خانوادههایی شدیم که روزگار، آزمونهای سختی پیش رویشان گذاشته بود؛ خانوادههایی که با وجود بیماری و تنگنای معیشتی، هنوز چراغ امید را در خانههایشان روشن نگه داشتهاند. نخستین مقصد ما در منطقه امینآباد بود؛ جایی که آقای آراز محمد، پدر ۴۴ ساله دو فرزند، از سال ۱۴۰۰ با سرطان خون مبارزه میکند.
بیماری مهمان ناخوانده زندگی او شده، اما هنوز نتوانسته مهربانی را از چهرهاش بگیرد. خانهشان اتاقک کوچک نگهبانی یک کارخانه آجر نسوز بود؛ فضایی محدود که چهار نفر در آن زندگی میکنند، اما سرشار از عشق، همدلی و مقاومت است. هنوز دقایقی از حضورمان نگذشته بود که سفره محبتشان گسترده شد. با وجود تمام مشکلات اقتصادی، هر آنچه در توان داشتند برای پذیرایی آوردند؛ گویی میخواستند نشان دهند بزرگی دل آدمها هیچ ارتباطی با وسعت خانههایشان ندارد. در میان گفتوگوها، نام بنیامین بارها با افتخار بر زبان پدر و مادر جاری شد.
نوجوانی متولد ۱۳۸۶ که امسال کنکور دارد و هنگام حضور ما مشغول درس خواندن بود. پدرش با امید از تلاشهای او برای ساختن آیندهای بهتر سخن میگفت. بهامین، برادر کوچکتر، نیز در کنار درس خواندن به عنوان کارگر روزمزد فعالیت میکند تا بخشی از هزینههای خانواده را تأمین کند. در حرفهایش نه گلایهای بود و نه شکایتی؛ تنها احساس مسئولیت نسبت به خانوادهای که دوستشان دارد. مادر خانواده نیز برای کمک به تأمین مخارج زندگی، در منازل مردم کار میکند. هر یک از اعضای این خانواده به شکلی با سختیهای زندگی میجنگند و سهم خود را در این مسیر بر دوش گرفتهاند.
اما تأثیرگذارترین بخش این دیدار، دعاهای صمیمانه خانواده برای خیرین و نیکوکارانی بود که در روزهای سخت همراهشان بودهاند؛ دعاهایی برخاسته از قلب که ارزش واقعی نیکوکاری را یادآوری میکرد. پس از خداحافظی با این خانواده شریف، راهی تهرانسر شدیم؛