بعد از دیدار اول، مسیر ما به سوی خانه بعدی کشیده شد؛ خانهای که سنگینیِ رنجِ ؛ بیشتر حس میشد. «راضیه»، زن ۳۵ سالهای که با سرطان تیروئید در نبردی بیامان است.
وقتی از پلهها بالا میآمدیم، با چهرهای روبرو شدیم که فراتر از یک بیماری، حکایت از فرسودگیِ تمامعیار داشت. اندامِ تکیده و وزنِ از دست رفتهاش، نشان از نبردِ جانکاه با داروهایی داشت که به جای درمان، اشتهایش را ربوده و او را در میان تهوع و ضعف، تنها گذاشته بود. او که سالها پیش با تورمهای شدید سر، جراحیهای متعددی را پشت سر گذاشته بود، حالا در پیِ یافتنِ معنای دوباره در میانهی این دردهاست.
در آن خانه، با مردی روبرو شدیم که خستگیِ کارِ سخت، از چهرهاش معلوم بود. همسرِ راضیه، کارگری که با دستهای زحمتکش و لباسِ کار، خود را وقفِ تأمینِ هزینههای زندگی و آیندهی تنها پسرشان کرده است؛ مردی که با وجود دیسک گردن و جراحی، ایستاده بود تا خانواده اش خم نشود.
در میانِ گفتگوها، کلامِ راضیه بر جان نشست : «خداوند هرکس را بیشتر دوست دارد؛ بیشتر امتحان میکند»
ما امروز هم با بستهها و هدایای خادم امام رضا (ع) نزدشان رفتیم و همدردی کردیم؛ تا به آنها بگوییم؛ ما دیدیم، ما شنیدیم و ما در کنار شما هستیم.
اما شاید زیباترین لحظه، در مسیر برگشت بود. زمانی که از شدتِ بغض و تأثر، سکوت سنگینی حاکم شده بود. آقای فتحیان قرآن را گشود و آیاتی برای شفا تلاوت کرد. در آن لحظه، میانِ افکار و بغضِ گلو، تنها یک فکر در سرم میچرخید: «خیرین چه کار بزرگی میکنند؛ با هر بخششی، نور امید و آرامش را به قلبهای شکسته و دردمند هدیه میدهند.»
راضیه، تو تنها نیستی؛ دعای ما و خیرین، همراهِ توست.