امروز به همراه مدیرعامل مؤسسه، معاونت مددکاری و مددکار حوزه، راهی عیادت از یکی از مددجویان شدیم. در مسیر، مدیرعامل گفتند:
«ثواب این دیدار را هدیه میکنیم به شهدای دوازدهروزهی جنگ تحمیلی.
بیمار، رقیه، بانویی ۴۰ ساله بود که به سرطان سینه مبتلاست. محل زندگیاش در یکی از کوچههای باریک و قدیمی خیابان مولوی تهران بود. در طول مسیر، مدیرعامل نگاهی به پروندهی او انداختند و سپس طبق عادت همیشگیشان، قرآن را گشودند و در میان ترافیک، صدای تلاوتشان فضای ماشین را پر از آرامش کرد.
هرچه پیشتر رفتیم، کوچهها تنگتر و خانهها قدیمیتر میشدند. گفتند:«این یکی از نزدیکترین مسیرهاست به نسبت بیماران دیگر.»با گلدانی از گل و سبدی میوه که از قبل آماده شده بود، به در خانه رسیدیم. من جلوتر رفتم، در زدم و پس از عرض ادب اجازه خواستم چند عکس بگیرم.رقیه با لبخند و رویی باز در را گشود. با وجود بیماری، گرمای نگاهش امید میداد. خانهاش کوچک بود، اما پر از صفا. همسرش کارگر کفاشی بود و در آن ساعت سر کار.
در گوشهی حال، چند عروس هلندی کوچک و رنگارنگ در قفس بودند. با لبخند گفت:«اینها را خودم بزرگ کردهام، دوتایشان را از جوجه پرورش دادم. بودنشان باعث میشود احساس تنهایی نکنم.»
پرندهها شاد و پرتحرک بودند، و حضورشان، مثل نشانهای از زندگی و امید، فضای خانه را روشنتر میکرد.
چای تازه را همان موقع دم کرد. چون دستش بهخاطر ورم بسته بود، کمکش کردم تا سینی را آماده کند. با وجود درد، اصرار داشت خودش پذیرایی کند. روحیهاش تحسینبرانگیز بود.از حال فرزند دومش که پرسیدیم، چشمانش پر از اشک شد ، اشکی از خوشحالی. گفت پسرش در جشن مهر مؤسسه شرکت کرده و بعد از چند سال، برای نخستینبار کولهپشتی و لوازمالتحریر هدیه گرفته است. با بغضی آمیخته به لبخند گفت:«خدا خیرتان بدهد… دل پسرم را شاد کردید.»
معاون مددکاری از او خواست کارت تزریق آخرین نوبت و نتیجه MRIاش را بیاورد. مدیرعامل پس از مرور پرونده گفتند:«با توجه به شرایط خانم رقیه، حمایتها را افزایش دهید.»مددکار و معاون با دقت یادداشت کردند.
در پایان، چند کارت هدیه، تربت کربلا و دعای خیر مدیرعامل برای سلامتی او تقدیم شد. هنگام خداحافظی گفتند:
«انشاءالله بهزودی جشن زنگ سلامتی شما را در مؤسسه برگزار خواهیم کرد.»
رقیه لبخند زد. صدای چهچهی عروسهای هلندی در خانه پیچید ، گویی آنها هم خبر سلامتی را پیشاپیش جشن گرفته بودند.