پس از رباطکریم، راهی تهرانسر شدیم؛ خانه معصومه و رضا، زوجی که هر دو با بیماری سرطان دستوپنجه نرم میکنند. معصومه، مادری ۵۵ ساله، از سالها پیش با سرطان پستان مبارزه میکند و در سال ۱۴۰۱ تحت عمل جراحی قرار گرفته و سینه چپ او برداشته شده است. با این حال، روحیه و امید خود را حفظ کرده و همچنان روزهای دشوار را با انگیزه پشت سر میگذارد. رضا، همسرش، نیز به سرطان معده و مشکلات کلیوی مبتلاست. او بهتازگی شیمیدرمانی کرده و پس از برداشتن کامل معده، بهشدت نحیف و ضعیف شده است. درد و دشواری درمان، روحیه او را نیز تحت تأثیر قرار داده است. در این میان، معصومه با وجود بیماری خودش، پرستار و تکیهگاه همسرش شده و با مراقبت و کلامی سرشار از محبت، تلاش میکند امید را در دل او زنده نگه دارد. در این دیدار نیز سبد ارزاق، میوه و کارت هدیه به خانواده اهدا شد تا بخشی از نیازهای معیشتی آنان تأمین شود.
روایتهایی از مهر در روزهای سخت
دو خانه، دو خانواده و دو روایت از بیماری؛ اما آنچه بیش از همه به چشم میآمد، مهر و همراهی بود؛ از پروین که شادی فرزندانش را فراموش نکرده بود تا معصومه که در میانه مبارزه با بیماری خود، امید را به همسرش هدیه میداد. این دیدارها یادآور میشود که حمایت از بیماران، تنها به هزینههای درمان محدود نیست؛ گاهی یک حضور صمیمانه و شنیدن حرفهای ناگفته، میتواند روزنهای از آرامش و امید در روزهای دشوار باشد.