به نام خداوندی که در سختترین روزها، چراغ امید را در دل انسان روشن نگه میدارد.
یکشنبه، ۱۱ مردادماه، راهی دیدار دو بیمار عزیز مؤسسه شدیم؛ دو خانه، دو زندگی و دو روایت متفاوت از رنج و ایستادگی. اما آنچه از این دیدارها با خود آوردیم، بیش از تصویر بیماری، تصویری از ایمان، صبوری و امید بود.
مرضیه؛ دختری که درد، ایمانش را از او نگرفت
اولین مقصد، خانه مرضیه بود؛ دختری ۳۷ ساله که حدود ده سال پیش، پس از حادثهای که به آسیب شدید سر انجامید، با عوارض ناشی از آن و محدودیت شدید حرکتی زندگی میکند.وقتی وارد خانه شدیم، مرضیه در میانه سالن، روی بستر بیماری آرمیده بود. جسمش توان گذشته را نداشت، اما چیزی در وجودش همچنان استوار مانده بود؛ ایمانش.تکلم برایش دشوار بود و کلمات را با زحمت ادا میکرد، اما هر بار که سخن میگفت، نام خدا و اهلبیت(ع) در کلامش جاری بود. در میان گفتوگو، با همان توان اندک، آیاتی از قرآن و آیتالکرسی را از حفظ خواند؛ صدایی آرام، اما کلماتی محکم.مرضیه آرزوی زیارت مشهدالرضا(ع) و کربلا را داشت؛ آرزویی ساده، اما برای او بزرگ و دور.حاجآقا فتحیان در همان دیدار، بلیت رفتوبرگشت هواپیما به مشهد مقدس را برای مرضیه و مادرش هدیه کردند؛ هدیهای برای دختری که سالهاست با محدودیت جسمانی زندگی میکند، اما دلش هنوز راهی حرم امام رضا(ع) است.مادر، تمام این سالها را کنار دخترش گذرانده بود. اشکهایش بند نمیآمد و پدر نیز از سختیهای بیماری دخترش میگفت و هر بار بغض، ادامه حرفهایش را دشوار میکرد. هزینههای درمان و مراقبت، از دارو تا پوشک و نیازهای روزمره، بار سنگینی بر دوش خانواده گذاشته بود.اما میان همه این سختیها، مرضیه یک چیز را از دست نداده بود: امید.خانوادهای مؤمن و معتقد که ارادت عمیقی به اهلبیت(ع) داشتند. مرضیه نیز برای خیرین و کارکنان مؤسسه دعا میکرد؛ برای سلامتی و عاقبتبهخیریشان.شاید عجیب به نظر برسد؛ اما در آن خانه، کسی که بیش از همه نیازمند دعا بود، برای دیگران دعا میکرد.و شاید همین، زیباترین تصویری بود که از مرضیه با خود بردیم؛ دختری که جسمش سالهاست در بند بیماری است، اما روحش هنوز آزاد است؛ هنوز نام خدا را زمزمه میکند، هنوز دلش برای زیارت میتپد و هنوز آرزوی روزی را دارد که بتواند دوباره نماز بخواند.