یکشنبه ۲۴ فروردینماه، این افتخار نصیبم شد که در کنار مدیرعامل محترم که همیشه پیشقدم در امور خیرخواهانه هستند، معاونت مددکاری، دکتر عبداللهی و مددکار عزیز این حوزه، به عیادت احسانپذیری برویم.
هنگامی که وارد خانهای کوچک در منطقهای دورافتاده شدیم، دستانمان پر بود از اقلام سبد معیشتی؛ اما دلهایمان جلوتر از ما در این سفر قدم برداشته بودند تا همدل باشیم با بیماری که از سرطان پیشرفته رنج میبرد و امید از زندگیاش پر کشیده بود.
اینجا، مادری ۵۱ ساله که سالهاست با سرطان پوست دستوپنجه نرم میکند، میزبان ما بود. همسرش کارگری ساختمان است و این روزها کمتر کار میکند تا بتواند در کنار همسرش در جلسات شیمیدرمانی حضور یابد. دختران خانواده نیز هرچند ازدواج کردهاند، اما با عشق و فداکاری از مادر پرستاری میکنند.
مدیرعامل با دلسوزی به خانم سلیمانی گفتند: “ما اینجا هستیم تا باری از دوش شما برداریم.” دکتر عبداللهی نیز در مورد ارتباط معنوی با خداوند، حفظ روحیه و امیدواری توضیحاتی ارائه کردند. اشکهای خانم سلیمانی نشان داد که این محبت، به دل او نشسته است. او با صدایی لرزان گفت: “بیماری سخت است، اما تنهایی سختتر. امروز احساس میکنم کسی صدایم را میشنود.”
هر بار که برای عیادت از این عزیزان میروم، به عینه میبینم که سرطان، بیماری یک نفر از اعضای خانواده نیست؛ این بیماری، همه اعضای خانواده را درگیر میکند. تمام وجودم لبریز از شکرگزاری است و میگویم: خدایا، هر چقدر برای نعمت سلامتی شکرگزار باشم، باز هم کم است. خدایا شکرت برای نعمت سلامتی و برای دلهای مهربانی که همدلی میافشانند و باری از دوش دیگران برمیدارند.
در پایان این دیدار، مدیرعامل محترم با دعای خیر و اهدای چندین کارت هدیه، منزل خانم سلیمانی را ترک کرده و برای سرکشی به احسانپذیر دیگر راهی شدیم.