در روز یکشنبه، ششم اردیبهشت ماه، وقتی خورشید آرام بر پهنه شهر میتابید، مسیری را آغاز کردیم که آدرسهایش را نه با نقشهها، که باید با چشمِ دل پیدا کرد. خانههایی که وسعتشان با متر و معیار زمین سنجیده نمیشود؛ خانههایی که دیوارهایش از رنج میلرزند اما از عشق فرو نمیریزند. همراه با مدیرعامل محترم موسسه، قدم به دنیای دو بانوی نجیب گذاشتیم تا ببینیم سرطان چگونه در برابر شکوهِ ایمان و وفاداری، حقیر و بیمقدار میشود.
مقصد اول ما شهرری بود. خانهی آزادهخانم، بانویی چهلوهفت ساله که با بیماری سخت رحم مبارزه میکند. وقتی وارد شدیم، سادگیِ خانه اولین چیزی نبود که به چشم میآمد؛ بلکه سلیقه و نوری که فضای اتاق را پر کرده بود، مبهوتمان کرد. همسرش، مردی از تبارِ نجیبِ کارگران، که روزگار و تلاطمهای صنعت او را از کارگاهِ کفاشی خانهنشین کرده، حالا تمام جهانش را در پرستاری از همسرش خلاصه کرده است. او با چنان لحنِ عاشقانهای از آزادهخانم حرف میزد که گویی از عزیزترین داراییِ هستی سخن میگوید. او همسرش را برکت و چراغِ خانهاش میدانست. ثمرهی اینهمه مهر، پسری است متولد نودویک، قهرمانِ کاراته و دانشآموزی ممتاز که در میانه این طوفان، سربلند ایستاده است. موسسه از اواخر سال گذشته تاکنون، با تأمین صدوهجده میلیون تومان خدمات درمانی و معیشتی، تنها سعی کرده است تکیهگاهی کوچک برای این کوهِ استواری باشد تا آنها فقط بر بهبود و عشق تمرکز کنند.