دیدار دوم، ما را به خانه زهرا خانم در روستای اسلامآباد ورامین رساند. خانهای کوچک با کمترین امکانات، اما با قلبی بزرگ که در آن امید هنوز نفس میکشید.
زهرا خانم، مادری ۳۶ ساله و مادر دو پسر به نامهای امیرحسین و امیرعلی است. او از سال ۱۳۹۸ وارد نبردی دشوار با بیماری شده و مسیر طاقتفرسای جراحی و درمان را طی کرده است، اما نتوانسته بود شعله امید را در دل این مادر خاموش کند.
در این خانه نیز، برخورد صمیمانه مدیرعامل با امیرعلی، فضای سنگین بیماری را به محفلی گرم و خانوادگی تبدیل کرد. لبخندی که بر چهره زهرا خانم نشسته بود، نشان از روحی صیقلیافته داشت که رنج دوران او را نشکسته بود. او با آرامشی کمنظیر برای تمام بیماران دعا کرد؛ دعایی که از قلب مادری رنجکشیده اما امیدوار برمیخاست. در این دیدار نیز به رسم خدمت، سبد ارزاق و کارت هدیهای به عنوان هدیه کوچک مؤسسه به این بانوی صبور و خانوادهاش اهدا شد.
درس بزرگی که آن روز آموختیم
در این دیدارها بار دیگر آموختیم که قهرمانان واقعی زندگی، همیشه در میدانهای بزرگ دیده نمیشوند. گاهی قهرمان، مادری است که در خانهای کوچک، با وجود درد، ستون خانواده مانده است؛ یا کودکی که زودتر از سنش بزرگ شده تا تکیهگاه مادر باشد.
ای همراهان مهربان؛ شما با حمایتهای خود تنها بخشی از هزینههای درمان را تأمین نمیکنید، بلکه امید را به خانههایی میبرید که در میان روزهای سخت، چشمانتظار دستهای گرم شما هستند. بیایید همچنان کنارشان بمانیم تا روزی که روایت این روزهای دشوار، تنها به خاطرهای دور تبدیل شود.