بار دیگر توفیق یافتیم در مسیر مهر و همدلی، مهمان خانههایی شویم که پشت دیوارهای سادهشان، روایتهایی بزرگ از صبر، عشق و امید جریان دارد؛ خانههایی که اگرچه بیماری میهمان ناخوانده روزهایشان شده، اما چراغ امید در آنها همچنان روشن است و گرمای محبت، فضای زندگیشان را سرشار از آرامش کرده است. مادری که لبخندش از بیماری بزرگتر بود نخستین دیدار ما در روستای غنیآباد و در خانه کوچک و استیجاری خانم مریم رقم خورد؛ مادری ۳۶ ساله که از سال ۱۳۹۸ درگیر بیماری سرطان سینه شده است. خانه کوچک بود، اما دلهای ساکنانش بزرگ و روشن. هنوز دقایقی از ورودمان نگذشته بود که انرژی و نشاط مریم خانم تمام فضای خانه را پر کرد. چنان با روی گشاده و لبخند از مهمانان استقبال میکرد که گویی نه بیماری، بلکه امید سالهاست همدم روزهایش شده است.
با محبت فراوان، شربت خنک و خوشطعم آبلیمو تعارف کرد؛ شربتی که شاید طعمش از آبلیمو نبود، بلکه از مهر مادری و صفای قلبی میآمد که در تمام این سالها اجازه نداده بود سختیها او را از پا درآورد. اشکان، فرزند نوجوان این مادر مهربان، سالهاست شاهد مبارزه خاموش مادر با بیماری است؛ مبارزهای که در آن، اشکها کمتر دیده شدهاند و لبخندها بیشتر. آنچه بیش از هر چیز در این خانه به چشم میآمد، امید بود. امیدی که در نگاه مریم خانم موج میزد، در کلامش جاری بود و در رفتار پرانرژیاش خود را نشان میداد.
او با رضایت و محبت از همراهی مؤسسه یاد کرد و با همان لبخند همیشگی، نمره بیست را به امدادگران عاشورا داد؛ هدیهای ارزشمند که از دلِ مهربان یک مادر برمیآمد.