موسسه خیریه امدادگران عاشورا

امدادگران عاشورا ، حامی بیماران سرطانی و صعب العلاج

سفر کربلا، پاییز ۱۴۰۵

روایت سفر زیارتی کاروان مؤسسه خیریه امدادگران عاشورا در پاییز ۱۴۰۵؛ از آغاز حرکت تا زیارت کربلا، کاظمین، سامرا و نجف اشرف.

از حسینیه تا کربلا؛ آغاز سفری به وسعت عشق

حس‌وحال عجیبی بود؛ آمیزه‌ای از شوق دیدار و دلتنگیِ پیش از سفر. صدای صلوات و زمزمه «لبیک یا حسین» در فضای حسینیه پیچیده بود و انگار دل‌ها، پیش از قدم‌ها، راهی کربلا شده بودند. سید امیر با نوای گرم و دلنشینش رو به جمعیت کرد و گفت: «عزیزان، سفر عشق آدابی دارد… دل‌هایتان را صاف کنید…» کلامش در میان جمع پیچید و هرکس را به حال‌وهوای این سفر نزدیک‌تر کرد. هر گوشه‌ای از حسینیه حال‌وهوای خودش را داشت؛ عده‌ای با کمک همکاران مشغول جابه‌جایی چمدان‌ها و قراردادن آن‌ها در صندوق اتوبوس‌ها بودند و عده‌ای دیگر با چشمانی نمناک، از خانواده‌ها و دوستانی خداحافظی می‌کردند که برای بدرقه آمده بودند. خیرین و همکاران مؤسسه، با چهره‌هایی شاد و لبخندهایی آمیخته به شوق، نام‌هایشان را در فهرست مسافران بررسی می‌کردند. اتوبوس اول، دوم، سوم… پنج دستگاه اتوبوس آماده حرکت بودند؛ پنج اتوبوس که قرار بود جمعی از عاشقان اهل‌بیت را به سوی مقصدی ببرند که نامش برای دل‌های بسیاری، خود زندگی است. در محوطه بیرونی، عطر اسپند و گلاب با صدای صلوات درهم آمیخته بود. کاسه آب و قرآن آماده بود تا مسافران از زیر آن عبور کنند. خیرین عزیز نیز برای سلامتی امام زمان (عج) و به نیت سلامتی و عاقبت‌به‌خیری مسافران، گوسفندی قربانی کردند تا این سفر با توسل به اهل‌بیت (ع)، به امید خدا، سفری امن و پربرکت باشد. سرانجام، با اعلام مدیر کاروان، صدای همکاران بلند شد: «بفرمایید، سوار شوید.» یک‌به‌یک از زیر قرآن گذشتیم و پا به اتوبوس‌ها گذاشتیم. هنوز هم صدای صلوات و زمزمه زیارت در فضا جاری بود. صندلی‌ها یکی پس از دیگری پر می‌شدند و شوق رسیدن، لحظه‌به‌لحظه بیشتر در دل‌هایمان ریشه می‌دواند. درِ اتوبوس‌ها بسته شد. راننده نگاهی به آینه انداخت، استارت زد و با صلوات جمعیت، چرخ‌ها آرام‌آرام به حرکت درآمدند. از پشت شیشه‌ها، دست‌های بدرقه‌کنندگانی را می‌دیدیم که همچنان برایمان تکان می‌خوردند؛ دست‌هایی که گویی تا آخرین لحظه، دلشان همراه ما بود. کاسه‌های آب نیز پشت سر اتوبوس‌ها خالی شد و سفر رسماً آغاز شد. در میان همه این بدرقه‌ها، همکاران عزیزی هم بودند که با لبخند و نگاهی پرمهر، ما را به خدا سپردند و سفارش کردند که در حرم آقا، فراموششان نکنیم. «التماس دعا»هایشان را با خودمان بردیم؛ درست مثل امانتی‌هایی که باید در لحظه‌های ناب زیارت، به صاحبش برسانیم. و ما هم در این سفر، تنها به یاد خودمان و همراهانمان نیستیم. به یاد تمام عزیزانی هستیم که دلشان می‌خواست در این جمع باشند، اما به هر دلیل فرصت همراهی پیدا نکردند؛ آن‌هایی که شاید جسمشان در این مسیر نیست، اما دلشان با ما راهی کربلا شده است. از همین حالا، در تمام لحظه‌های این سفر، خودمان را وکیل دعاهای شما می‌دانیم. امیدواریم سلام و ارادت همه دلدادگان را به محضر آقا برسانیم و در لحظه‌های ناب زیارت، هیچ‌یک از عزیزانمان را از یاد نبریم.

سفر آغاز شده است؛ سفری به سوی کربلا، به سوی آغوش مهربان حسین (ع)… یا حسین! ما آمدیم…🏴

از مرز مهران تا نخستین سلام به آقا…

حدود ساعت هفت صبح به مرز مهران رسیدیم. باید از اتوبوس‌های خودمان پیاده می‌شدیم و پس از انجام تشریفات خروج از کشور، ادامه مسیر را با اتوبوس‌های عراقی طی می‌کردیم. بسته‌های صبحانه میان مسافران توزیع شد و با همراهی اعضای کاروان، سفره‌ای ساده و صمیمی پهن کردیم؛ نان و چای و صبحانه‌ای که در کنار هم، خستگی راه را از تنمان بیرون می‌کرد. مدیر کاروان هم توصیه‌ها و تذکرات لازم را یادآوری کرد؛ از مراقبت از گذرنامه‌ها گرفته تا دقت در ثبت مهر خروج از کشور. بحث ارز و دینار هم میان مسافران داغ بود، اما راستش را بخواهید، کمتر کسی دلش درگیر حساب‌وکتاب‌ها بود. فکر و ذکر همه جای دیگری بود؛ کربلا و زیارت آقا. چمدان‌ها را با کمک یکدیگر جابه‌جا کردیم و پس از عبور از دستگاه‌های بازرسی، سوار اتوبوس‌های عراقی شدیم. صندلی‌های به‌هم‌چسبیده و فضای نسبتاً کوچک اتوبوس، فرصتی شد تا بیشتر کنار هم باشیم؛ هم‌صحبت و هم‌دل. ذکر و دعا و صلوات همچنان در اتوبوس جاری بود.

صبح جمعه بود و در ایام فاطمیه، دل‌ها حال‌وهوای دیگری داشت. روحانی کاروان در طول مسیر از فضیلت زیارت امام حسین (ع) سخن گفتند و روایتی از امام صادق (ع) نقل کردند که بسیار در ذهنمان نشست؛ روایتی درباره جایگاه والای زیارت امام حسین (ع) و پاداش عظیم آن که نشان می‌داد این زیارت چه منزلت بی‌نظیری دارد. حاج‌آقا در ادامه، از آداب زیارت و ضرورت تواضع و مهربانی با زائران گفتند؛ اینکه همه مهمان یک خانه‌ایم و باید حرمت یکدیگر را نگه داریم. همچنین درباره آداب ورود به حرم، اجازه خواستن از پیامبر اکرم (ص)، اهل‌بیت و فرشتگان الهی پیش از ورود به حریم امام، نکاتی را یادآوری کردند تا پیش از رسیدن، خودمان را برای این دیدار آماده کنیم. در میان صحبت‌ها، دعای سلامتی و فرج امام زمان (عج) نیز با هم‌خوانی جمعی زمزمه شد: «اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ…»

سرانجام، پس از ساعت‌ها مسیر و در میان خواب و بیداری، به هتل محل اقامتمان، «دره‌الشرق»، رسیدیم. خستگی راه در چهره‌ها پیدا بود، اما شوق رسیدن به حرم اجازه نمی‌داد کسی چندان به آن فکر کند. پس از استراحتی کوتاه، مدیر کاروان ساعت حرکت جمعی را اعلام کرد: ۹ شب به وقت کربلا. همه با شوق آماده حرکت بودند. مدیران کاروان نیز با تابلوهایی که در دست داشتند و راهنمایی‌های مداوم، مراقب بودند کسی از جمع جا نماند. همه‌چیز با نظم و همراهی پیش می‌رفت، اما دل‌ها بی‌قرار دیدار بودند. و بالاخره لحظه‌ای که مدت‌ها انتظارش را کشیده بودیم، فرا رسید.

در مسیر حرکت کاروان امدادگران عاشورا، ناگهان چشممان به گنبد طلایی حضرت سیدالشهدا (ع) افتاد. انگار زمان برای چند لحظه ایستاد. قدم‌ها متوقف شد و نگاه‌ها به یک نقطه دوخته شد. گنبدی که تا پیش از این در قاب عکس‌ها و رؤیاها دیده بودیم، حالا پیش چشممان بود. همان‌جا ایستادیم. حاج‌آقای کاروان و مداح اهل‌بیت (ع) پیش‌قدم شدند و همه با هم عرض ادب کردیم. لحظه‌ای برای شکرگزاری و گفتن هزار حرف نگفته؛ اولین سلام را از همان دور به آقا دادیم، سلامی از جنس دلتنگی‌های طولانی و شوق رسیدن.

عکس واقعی آرشیوی از حرم امام حسین علیه‌السلام در کربلا، سال ۲۰۱۸

بعد از آن، قدم به بین‌الحرمین گذاشتیم… بین‌الحرمین را نمی‌شود فقط با چند کلمه توصیف کرد؛ فاصله‌ای میان دو حرم که خودش دنیایی از معناست. یک سو گنبد و بارگاه حضرت اباعبدالله الحسین (ع) و سوی دیگر، حرم باصفای حضرت ابوالفضل العباس (ع). میان این دو، نخل‌هایی که قامت کشیده‌اند و گویی سال‌هاست شاهد دلتنگی‌ها و آمدوشد عاشقان‌اند. نم‌نم باران شروع به باریدن کرده بود. قطره‌ها روی سنگفرش‌های بین‌الحرمین می‌نشستند و هوای کربلا را دل‌انگیزتر می‌کردند. آدم نمی‌دانست بیشتر به گنبدها نگاه کند، به نخل‌ها خیره شود یا فقط چشم‌هایش را ببندد و خدا را برای این لحظه شکر کند. گوشه‌ای، رو به حرم مطهر حضرت اباعبدالله الحسین (ع)، نشستیم. مداح اهل‌بیت (ع) روضه خواند و فضای جمع حال‌وهوای دیگری گرفت. هرکس در خلوت خودش چیزی به یاد می‌آورد؛ عزیزانی که دیگر در میانمان نبودند، شهدا و شهید عزیزمان، دوستان و همراهانی که نتوانسته بودند در این سفر حضور داشته باشند و آن‌هایی که با سفارش و التماس دعا ما را راهی کرده بودند. در آن لحظه، دعای خیر برای همه جاری بود؛ برای آرامش روح رفتگان، علو درجات شهدا، سلامتی عزیزان، امنیت و آرامش کشورمان و سلامتی و عزت رهبر عزیزمان. پس از آن، زیارت‌نامه حضرت سیدالشهدا (ع) را خواندیم و از چند قدمی حرم، با تمام وجود سلام دادیم؛ سلامی که این بار رنگ و بوی دیگری داشت. سپس رو به حرم حضرت ابوالفضل العباس (ع) حرکت کردیم. نگاه‌ها از گنبد آقا به سوی علمدار کربلا چرخید؛ همان‌که نامش با وفاداری، ادب و جوانمردی گره خورده است. در آستانه حرم، زیارت‌نامه و اذن ورود خواندیم و با تواضع از حضرت عباس (ع) اجازه خواستیم. چه زیباست رسم

این آستان؛ برای رسیدن به حرم امام حسین (ع)، نخست باید به باب‌الحوائج سلام داد و از برادر، اذن ورود گرفت. در برابر حرم حضرت عباس (ع) ایستادیم؛ با دلی پر از حرف و چشمانی که گاهی بی‌اختیار بارانی می‌شد. از علمدار وفادار کربلا خواستیم دستمان را بگیرد و اجازه دهد با ادب و معرفت، به محضر برادرش مشرف شویم.

اینجا دیگر فاصله‌ای تا دیدار نمانده بود…

بعد از اذن از حضرت عباس، قدم‌به‌قدم به سوی آستان سراسر نور سیدالشهدا (ع) پیش رفتیم.

عکس واقعی آرشیوی از حرم امام حسین علیه‌السلام و بین‌الحرمین در شب، سال ۲۰۲۲

سر به زیر و با چشمان بارانی، از «باب‌القبله» وارد حرم شدیم. اینجا زمان می‌ایستد و دنیا با تمام شلوغی‌اش رنگ می‌بازد. نگاه مان که به ضریح مطهر افتاد، نفس‌ها در سینه حبس شد…

دست بر سینه گذاشتیم و با صدایی لرزان از عمق جان سلام دادیم: «السلام علیک یا اباعبدالله…»

آقا جان! به حریمت رسیدیم؛ همانی که پناهگاه بی‌پناهانی. دستمان را بگیر و ناممان را در زمره زائران و عاشقان واقعی‌ات ثبت کن.

یا حسین (ع)! ممنون که اجازه دادی به آستانت پناه بیاوریم؛ دست خالی‌مان را با برکت نگاهت پر کن🤲

معاونت فرهنگی و روابط‌عمومی مؤسسه خیریه امدادگران عاشورا

لحظه وداع؛ کربلا، دلتنگی‌ات را با خود می‌بریم…

چقدر زود گذشت… انگار همین دیروز بود که با شوق رسیدن، چشم به گنبد طلایی آقا دوخته بودیم و حالا لحظه وداع از راه رسیده بود. بوسه می‌زنم بر دست‌هایی که ضریح مطهر را لمس کردند و چشم‌هایی که به تماشای حرم روشن شدند. خوشا به سعادت این دست‌ها و چشم‌ها…

قرارمان ساعت ۹ شب در لابی هتل بود. زائران یکی‌یکی می‌آمدند و جمع کاروان کامل‌تر می‌شد. روحانی کاروان برایمان صحبت کردند و با زمزمه «أمیری حسین و نِعمَ الأمیر»، ما را به تأمل در واقعه کربلا و معرفت اهل‌بیت (ع) دعوت کردند. از عشق و ارادت به امام حسین (ع) گفتند و اینکه در برابر عظمت این خاندان، باید از صمیم قلب گفت: «بأبی أنت و أمی و أهلی»؛ پدر و مادر و خانواده‌ام به فدایتان! بهتر از شما در عالم سراغ نداریم. امیدواریم این زیارت، بهترین و ماندگارترین زیارت عمر همه‌مان باشد.

پس از آن، آقای فتحیان از لحظات پایانی سفر و ضرورت شکرگزاری بابت این توفیق سخن گفتند؛ اینکه باید قدردان حضرت باشیم که اجازه دادند به زیارتشان بیاییم. سپس همگی دعای فرج امام زمان (عج) را زمزمه کردیم. ایشان با یادآوری پیام تاریخی امام خمینی (ره) به زائران خانه خدا گفتند: «ای نشستگان در مقابل خانه خدا، برای ایستادگان در مقابل دشمنان دعا کنید.» از همه خواستند در این لحظات معنوی برای رزمندگان و مدافعانی دعا کنیم که ماه‌هاست از خانواده‌های خود دور مانده‌اند و برای امنیت کشور ایستادگی می‌کنند؛ به‌ویژه برای آمادگی و پیروزی فرزندان این سرزمین در برابر هرگونه تعرض دشمن.

آقای فتحیان در ادامه، از هیأت سی‌ساله و تلاش خدمتگزاران آن و همکاران مؤسسه خیریه امدادگران عاشورا قدردانی کردند. از نقش خیرین گفتند و یادآور شدند که با همراهی و حمایت آنان، تاکنون بیش از ۱۱۰ هزار بیمار مبتلا به سرطان و بیماری‌های صعب‌العلاج در سراسر کشور تحت حمایت و درمان قرار گرفته‌اند. درخواستشان این بود که خیرین را از دعای خیر خود فراموش نکنیم؛ چراکه دعا، یکی از ارزشمندترین هدیه‌هایی است که می‌توان به این انسان‌های نیک‌اندیش تقدیم کرد. همچنین برای بانیان هیأت و همه خدمتگزاران این مجموعه، که در مجموع حدود ۴۵۰ نفر در ساختار هیأت و خیریه مشغول خدمت‌اند، طلب خیر و عاقبت‌به‌خیری کردند.

در پایان، از روحانیون کاروان که با بیان نکات و مبانی دینی، معرفت زیارت را برایمان عمیق‌تر کردند، با ذکر صلوات قدردانی شد. از مداح اهل‌بیت (ع)، سید امیر عزیز، به خاطر نوای گرم و شورانگیزش و از برادرانی که با دلسوزی کاروان را مدیریت و همراهی کردند نیز تشکر شد. آقای تاج‌الدین هم برنامه روز بعد را یادآوری کردند و بر همراهی، نظم و حضور به‌موقع اعضای کاروان برای ادامه سفر و زیارت سامرا و کاظمین تأکید داشتند. و سرانجام، همگی برای آخرین زیارت راهی حرم شدیم… در مسیر، همین که چشممان به گنبد مطهر افتاد، بی‌اختیار سلام دادیم. سید امیر با نوای گرمش شور و حال دیگری به جمع بخشید تا به بین‌الحرمین رسیدیم؛ جایی که قرار بود آخرین دعای وداع را بخوانیم. روحانی کاروان درباره ادب زیارت و آداب وداع با اهل‌بیت (ع) صحبت کردند و جمله‌ای گفتند که در دلمان نشست: گرچه جسممان از این مکان دور می‌شود، اما روح و دلمان همچنان درگیر این آستان خواهد ماند. همه در بین‌الحرمین گرد هم نشستیم تا دعای وداع را بخوانیم. سپس مداح اهل‌بیت (ع) با نوای دلنشینش خواند: «حسین، روح و روانم… حسین، آرام جانم…» چه حال عجیبی بود! اشک‌ها بی‌اختیار جاری می‌شدند و دل‌ها تاب جدایی نداشتند. هرچه بیشتر از رفتن می‌گفتیم، دلمان بیشتر به ماندن گره می‌خورد. به‌ویژه آنجا که نام حضرت فاطمه زهرا (س) و مادر داغدار کربلا به میان آمد، بغض‌ها شکست و حال‌وهوای جمع وصف‌ناشدنی شد.

دوربین‌ها هم مشغول ثبت لحظه‌ها بودند؛ لحظه‌هایی که شاید بعدها با دیدن هر عکس، دوباره تمام دلتنگی‌ها و خاطرات برایمان زنده شود. در پایان، عکس یادگاری جمعی گرفتیم؛ تصویری از همراهی دل‌هایی که در این سفر، زیر پرچم عشق حسین (ع) کنار هم قرار گرفته بودند. پس از آن، هرکس فرصت یافت، برای آخرین سلام و خداحافظی به حرم حضرت ابوالفضل العباس (ع) و امام حسین (ع) مشرف شد. هرکسی حرفی داشت، دعایی داشت و امانتی از عزیزانش که باید به آقا می‌سپرد. و حالا باید دل می‌کندیم… قرار بود ساعت ۴:۴۵ صبح اتاق‌ها را تحویل دهیم و برای ادامه سفر، به مقصد زیارت سامرا و کاظمین، سوار اتوبوس‌ها شویم. کربلا را ترک می‌کردیم، اما مگر می‌شود از حسین (ع) دل کند؟!

عکس واقعی آرشیوی از زائران در بین‌الحرمین کربلا در ایام اربعین، سال ۱۳۹۶

آقاجان! آمدیم، سلام دادیم و حالا با دلی پر از دلتنگی می‌رویم. این زیارت را از ما بپذیر و دوباره قسمت همه مشتاقانت کن. السلام علیک یا اباعبدالله… تا دیداری دوباره، یا حسین!

از طفلان مسلم تا حرمین کاظمین؛ یک روز در امتداد زیارت

صبح زود، حدود ساعت پنج، نماز صبح را به جماعت در لابی هتل خواندیم. بعد از صبحانه‌ای مختصر، آماده حرکت شدیم. چمدان‌ها در گوشه‌ای از لابی جمع شده بود و بیش از ۱۲۰ نفر از اعضای کاروان، چشم‌انتظار سه اتوبوس بودند. با کمی تأخیر، ساعت ۶:۳۰ سوار شدیم و مسیر طولانی‌مان را آغاز کردیم.

راننده عراقی بود و به‌دلیل محدودیت ارتباط زبانی، گفت‌وگوی چندانی میانمان شکل نمی‌گرفت. چند ترمز ناگهانی هم خواب را از سر همه پراند! در همین فاصله، روحانی کاروان با ذکر صلوات، روایت طفلان مسلم را آغاز کرد. شنیدن ماجرای غربت و مظلومیت آن دو کودک، آن هم در مسیری که به زیارتشان می‌رفتیم، بسیار تأمل‌برانگیز و غم‌انگیز بود.

دو اتوبوس دیگر زودتر رسیده و در حال بازگشت بودند که ما وارد شدیم. زیارت‌نامه خواندیم، نماز زیارت به‌جا آوردیم و دوباره به اتوبوس برگشتیم.

مقصد بعدی، حرم مطهر سید محمد، فرزند ارشد امام هادی (ع) و برادر امام حسن عسکری (ع) بود؛ شخصیتی که در میان مردم عراق جایگاه و ارادت ویژه‌ای دارد. توفیق زیارت ایشان نیز نصیبمان شد و حوالی اذان ظهر، راهی سامرا شدیم.

حدود بیست دقیقه بعد به حرم مطهر امامین عسکریین (ع) رسیدیم. پس از خواندن اذن دخول، به زیارت امام هادی (ع)، امام حسن عسکری (ع)، حضرت نرجس خاتون (س) و حضرت حکیمه خاتون (س) مشرف شدیم. با وجود خستگی مسیر، این زیارت‌ها چنان به دل می‌نشست که انگار تمام خستگی‌ها از یاد می‌رفت. هرکداممان با دلی پر از حاجت و دعا، امید به استجابت خواسته‌هایمان داشتیم.

ناهار را حدود ساعت سه بعدازظهر در اتوبوس خوردیم. بچه‌ها کم‌کم از گرسنگی می‌گفتند و بزرگ‌ترها هم خسته بودند؛ در این میان، خبری هم از چای نبود! سرانجام حدود ساعت شش‌ونیم عصر به کاظمین رسیدیم و در هتل برج‌الضامن مستقر شدیم.

چون چمدان‌ها در اتوبوس بود و وسایل مختصری همراهمان داشتیم، فرصت را غنیمت شمردیم و بلافاصله برای زیارت راه افتادیم. مسیر از میان بازار می‌گذشت و گاهی شلوغی و رفت‌وآمدها حواسمان را پرت می‌کرد، اما با همراهی مدیر گروه و روحانی کاروان، با ذکر و صلوات مسیر را ادامه دادیم.

به ورودی حرم که رسیدیم، اذن دخول خواندیم و وارد شدیم. چه لحظه دلنشینی بود! دیدن حرمین شریفین، خستگی یک روز طولانی را از تنمان بیرون کرد و جان تازه‌ای به ما بخشید.

اینجا حرم امام موسی کاظم (ع)، باب‌الحوائج، و فرزند بزرگوارشان امام جواد (ع) بود؛ پدر و پسری که زیارتشان حال‌وهوای خاصی داشت. چندی پیش در جوار امام رئوف، حضرت رضا (ع)، بودیم و حالا در حریم پدر و فرزند بزرگوارش ایستاده بودیم؛ با سلام و ارادت و پیام دلمان از آستان امام هشتم.

عکس واقعی آرشیوی از حرم امام موسی کاظم و امام جواد علیهماالسلام در کاظمین

هرکس گوشه‌ای مشغول نجوا و درد دل بود؛ از حاجت‌های شخصی و خانوادگی تا دعا برای امنیت و آرامش کشور و مردم مظلومی که زیر بار ظلم و رنج هستند. گویی هرکس بخشی از دل‌نگرانی‌هایش را به این آستان آورده بود.

پس از زیارت، برای شام و استراحت به هتل برگشتیم. البته بعضی از هم‌کاروانی‌ها که توان بیشتری داشتند، برای نماز صبح دوباره به حرم مشرف شدند.

قرار بود ساعت ۶:۳۰ صبح، پس از صرف صبحانه، به سمت نجف اشرف حرکت کنیم؛ اما با تأخیر راننده، سرانجام ساعت هشت صبح روز سه‌شنبه کاظمین را به مقصد نجف ترک کردیم.

یک روز طولانی و سرشار از زیارت را پشت سر گذاشته بودیم؛ از غربت طفلان مسلم تا حرمین عسکریین و آرامش حرم کاظمین. جسممان خسته بود، اما دل‌هایمان سرشار از شوق و آرامش.

و حالا مقصد بعدی، نجف اشرف بود؛ شهر امیرالمؤمنین (ع)، جایی که بی‌صبرانه انتظار رسیدن به آن را می‌کشیدیم…

از مسجد سهله تا حرم امیرالمؤمنین (ع)؛ نجف، آرامش در جوار مولا

ساعت هشت صبح، کاظمین را به مقصد نجف اشرف ترک کردیم. در طول مسیر، حاج‌آقای کاروان با ذکر صلوات و روایت‌هایی درباره ایام فاطمیه، توسل و معرفی اماکن زیارتی، حال‌وهوای معنوی سفر را حفظ می‌کرد و ما با اشتیاق به صحبت‌های ایشان گوش می‌سپردیم.

نخستین توقفمان مسجد سهله بود؛ مسجدی با جایگاه ویژه و اعمال زیارتی خاص. روحانی کاروان، اعمال را مرحله‌به‌مرحله توضیح می‌داد و ما با شوق انجام می‌دادیم. نماز ظهر و عصر را نیز در همین مسجد به‌جا آوردیم و سپس راهی نجف شدیم.

در مسیر هتل الاسطوره، راننده با فاصله‌ای از مقصد توقف کرد و ما ماندیم و چمدان‌ها و ساک‌های دستی! یکی از همراهان با تهیه گاری، زحمت جابه‌جایی وسایل را به دوش گرفت تا کار برای هم‌سفران خسته آسان‌تر شود. پس از رسیدن به هتل، ناهار خوردیم، اتاق‌ها را تحویل گرفتیم و کمی استراحت کردیم.

عصر، جمعی از همراهان با ذکر و صلوات راهی حرم امیرالمؤمنین (ع) شدیم. پیش از ورود، اذن دخول و زیارت امین‌الله را به همراه حاج‌آقای کاروان خواندیم و قدم به حرم گذاشتیم.

چه لحظه باشکوهی! حرم شلوغ بود و صدای زائران ایرانی از گوشه‌وکنار به گوش می‌رسید. هرکس در گوشه‌ای مشغول زیارت و دعا بود. حضور در حرم مولای متقیان، امام علی (ع)، حال‌وهوایی وصف‌نشدنی داشت؛ امامی که نامش با عدالت، شجاعت و مهربانی گره خورده است. چه سعادتی که در جوار ایشان فرصت نجوا و طلب حاجت پیدا کردیم. از رئیس هیات و مدیر عزیز کاروان برای فراهم کردن این فرصت ارزشمند سپاسگزاریم.

پس از نماز، به مدرسه غروی رفتیم و در کنار برنامه‌های آنجا، فرصتی هم برای گرفتن عکس‌های یادگاری و جمعی فراهم شد.

صبح چهارشنبه، ساعت هشت، ابتدا به زیارت امامزاده ابراهیم غمر، از نوادگان امام حسن مجتبی (ع)، رفتیم و دو رکعت نماز به ایشان هدیه کردیم. سپس راهی مسجد کوفه شدیم؛ مسجدی با مقام‌ها و اعمال زیارتی متعدد. با راهنمایی روحانی کاروان، اعمال را به‌جا آوردیم و پس از مداحی آقا سید امیر، نماز ظهر و عصر را به جماعت خواندیم؛ با آرزوی تعجیل در فرج حضرت صاحب‌الزمان (عج).

در مسیر، بحر نجف را دیدیم که پس از بارندگی‌های اخیر پرآب شده بود. از صافی صفا، یکی از یاران امیرالمؤمنین (ع)، نیز یاد شد. نجف، در جوار مرقد مطهر مولا، آرامشی دارد که وصف آن آسان نیست.

بعدازظهر، جمعی از همراهان نیز به زیارت وادی‌السلام، آرامستان تاریخی و مقدس نجف، مشرف شدند.

شب، حدود ساعت ۹، برای آخرین زیارت و وداع با امیرالمؤمنین (ع) راهی حرم شدیم. با همراهی روحانی و مداح کاروان، مراسم وداع برگزار شد. دل کندن از این آستان آسان نبود؛ هرکس دعایی در دل و حرفی بر لب داشت.

در مسیر حرم، موکب‌های فاطمیه با چای، قهوه عربی و غذا از زائران پذیرایی می‌کردند. شور خدمت و مهربانی مردم عراق تماشایی بود؛ اما در میان این همه شور و ارادت، دوباره دلمان برای بین‌الحرمین و کربلا تنگ شده بود…

قرار بود ساعت شش صبح به سمت مرز مهران و سپس تهران حرکت کنیم. سفر رو به پایان بود، اما خاطره این روزهای زیبا و لحظه‌های ناب زیارت تا همیشه در دل‌هایمان باقی می‌ماند.

در پایان، از رئیس هیئت، مدیران پرتلاش کاروان، روحانی معزز و مداح گرامی و همه همراهان و هم‌سفرانمان که با محبت و همراهی خود این سفر را به خاطره‌ای ماندگار تبدیل کردند، صمیمانه سپاسگزاریم.

خدا را شاکریم که توفیق این زیارت را نصیبمان کرد. به امید قبولی زیارت همه عزیزان و دیدار دوباره در سفرهای معنوی دیگر

ارادتمند زائران همسفر معاونت فرهنگی و روابط‌عمومی

معاونت فرهنگی و روابط عمومی ـ مؤسسه خیریه امدادگران عاشورا

منابع تصاویر

تصاویر آرشیوی این صفحه از مکان‌های زیارتی هستند و مربوط به سفر کاروان در پاییز ۱۴۰۵ نیستند.

پیمایش به بالا