موسسه خیریه امدادگران عاشورا

امدادگران عاشورا ، حامی بیماران سرطانی و صعب العلاج

نام نویسنده: tarah

مادری که امید را از بیماری شکست‌ناپذیرتر کرده بود.

دیدار دوم، ما را به خانه زهرا خانم در روستای اسلام‌آباد ورامین رساند. خانه‌ای کوچک با کمترین امکانات، اما با قلبی بزرگ که در آن امید هنوز نفس می‌کشید. زهرا خانم، مادری ۳۶ ساله و مادر دو پسر به نام‌های امیرحسین و امیرعلی است. او از سال ۱۳۹۸ وارد نبردی دشوار با بیماری شده و […]

مادری که امید را از بیماری شکست‌ناپذیرتر کرده بود. ادامه مطلب »

مادری که درد را پنهان کرد تا آرامش فرزندانش نلرزد.

اولین مقصد ما، خانه سرشار از صفای خانم زهرا سادات در قرچک بود. خانه‌ای که از همان لحظه ورود، گرمای محبتش دل را آرام می‌کرد. دیوارها ساده بودند، اما عطر مادرانه‌ای که در فضا پیچیده بود، هر مهمانی را مجذوب می‌کرد. زهرا سادات، مادر ۴۷ ساله و صبورِ چهار فرزند، از اسفندماه ۱۴۰۳ درگیر بیماری

مادری که درد را پنهان کرد تا آرامش فرزندانش نلرزد. ادامه مطلب »

از پله‌های پر از رنج تا آیاتِ شفا

بعد از دیدار اول، مسیر ما به سوی خانه بعدی کشیده شد؛ خانه‌ای که  سنگینیِ رنجِ ؛ بیشتر حس می‌شد. «راضیه»، زن ۳۵ ساله‌ای که با سرطان تیروئید در نبردی بی‌امان است. ‌وقتی از پله‌ها بالا می‌آمدیم، با چهره‌ای روبرو شدیم که فراتر از یک بیماری، حکایت از فرسودگیِ تمام‌عیار داشت. اندامِ تکیده و وزنِ

از پله‌های پر از رنج تا آیاتِ شفا ادامه مطلب »

قهرمانی در آغوشِ سختی؛ روایتِ زیبا

امروز، ۲۰ اردیبهشت، مسیر عیادت ما به خانه‌ای در جنوب تهران کشیده شد؛ جایی که ایستادگی، معنای دیگری می‌یابد. در آنجا با “زیبا” روبرو شدیم؛ زنی ۳۴ ساله که با وجود مبارزه با سرطان برست (پستان)، استوار ایستاده است. ‌زیبا، مادری است که در میانه‌ی طوفان‌های زندگی، تنها مانده است. او با مسوولیت فرزندش، (لیانا

قهرمانی در آغوشِ سختی؛ روایتِ زیبا ادامه مطلب »

دختری که بر کرانه‌ی یقین ایستاده است

سپس راهی کهریزک شدیم، به خانه‌ای استیجاری که عطر معنویت در آن موج می‌زد. فاطمه‌خانم، دختری بیست‌وهفت ساله و لیسانس روانشناسی، در اوج جوانی درسِ بزرگتری به ما داد. او که با سرطان پستان روبروست، چنان آرامشی داشت که گویی درد را به زانو درآورده است. وقتی مادر با چشمانی بارانی به قامتِ دخترش می‌نگریست،

دختری که بر کرانه‌ی یقین ایستاده است ادامه مطلب »

به نام مهربانی که در همین نزدیکی است.

در روز یکشنبه، ششم اردیبهشت ماه، وقتی خورشید آرام بر پهنه شهر می‌تابید، مسیری را آغاز کردیم که آدرس‌هایش را نه با نقشه‌ها، که باید با چشمِ دل پیدا کرد. خانه‌هایی که وسعت‌شان با متر و معیار زمین سنجیده نمی‌شود؛ خانه‌هایی که دیوارهایش از رنج می‌لرزند اما از عشق فرو نمی‌ریزند. همراه با مدیرعامل محترم

به نام مهربانی که در همین نزدیکی است. ادامه مطلب »

عیادت از مادری که در سکوت بیماری، ستون خانه‌اش مانده است

روز ۱۶ فروردین ماه، حوالی ساعت ۱۰ صبح، به همراه مدیرعامل مؤسسه، دکتر فتحیان و همراهی عزیزان حوزه مددکاری، برای عیادت یکی از احسان‌پذیران عزیزمان راهی محله شوش شدیم؛ محله‌ای قدیمی با کوچه‌های تنگ و خانه‌هایی کوچک که هر کدامشان روایتی از زندگی، صبوری و سختی را در دل خود دارند. مقصد ما خانه‌ی مرضیه

عیادت از مادری که در سکوت بیماری، ستون خانه‌اش مانده است ادامه مطلب »

در کوچه‌های مولوی، نغمه ی امید

امروز به همراه مدیرعامل مؤسسه، معاونت مددکاری و مددکار حوزه، راهی عیادت از یکی از مددجویان شدیم. در مسیر، مدیرعامل گفتند: «ثواب این دیدار را هدیه می‌کنیم به شهدای دوازده‌روزه‌ی جنگ تحمیلی. بیمار، رقیه، بانویی ۴۰ ساله بود که به سرطان سینه مبتلاست. محل زندگی‌اش در یکی از کوچه‌های باریک و قدیمی خیابان مولوی تهران

در کوچه‌های مولوی، نغمه ی امید ادامه مطلب »

اشک و دعا در خانه‌ی الهام

الهام، بانوی ۳۹ ساله به همراه دختر هشت‌ساله‌اش آوا زندگی می‌کند. همسر او کارگر فروشگاه لوستر است و به دلیل بیماری و شرایط دشوار معیشتی، این خانواده تحت پوشش امدادگران قرار دارد. خانم الهام در سال ۱۳۹۸ تحت عمل جراحی معده قرار گرفته و در حال حاضر مبتلا به سرطان سینه با متاستاز مغزی است

اشک و دعا در خانه‌ی الهام ادامه مطلب »

امید در دل یک خانه‌ی ساده

در تاریخ ۲۴ فروردین‌ماه، به همراه مدیرعامل محترم، معاونت مددکاری، دکتر عبداللهی و مددکار حوزه مربوطه، به رسم همیشگی عازم دیدار و عیادت یکی از بیماران احسان‌پذیر شدیم. با اشتیاق درخواست همراهی دادم تا بتوانم گزارشی کوتاه از این دیدار تهیه کنم. خانه‌ای ساده، سکوتی سنگین، و مردی کهنسال با اندامی تکیده، اولین تصویر این

امید در دل یک خانه‌ی ساده ادامه مطلب »

پیمایش به بالا