بیست و یکم تیرماه همراه با مدیرعامل و دو تن از بانوانِ مددکار، عازم عیادتی شدیم که نه فقط برای مددجویان، که برای خودِ ما نیز برکاتی داشت. در میانه راه، آقای فتحیان گفتند: «ثوابِ این عیادتها را هدیه میکنیم به پیشگاهِ رهبرِ شهیدمان.»
همین جمله، آغازگرِ روایتی شد از سفر مشهد برای وداع با رهبر شهید: «با وجودِ شلوغیِ بیسابقهی مسیرها، به شکل غیرمنتظره ای همهچیز مهیا شد تا خود را به مشهد برسانم تا در مراسم بدرقه و تدفینِ حضرت آیتالله خامنهای ( ره) حضور داشته باشم.»
ظهر بود و آفتاب، داغیاش را بر جانِ صحن میپاشید؛ با لباس خدام که سالها افتخار بر تن کردن آن را دارم وارد شدم. حرمِ خلوت از زائر بود و من با دلی شکسته و اشکهایی که مجال نمیداد، نایبالزیارهی همهی اعضای مجموعهی امدادگران و مددجویان بودم.
تا پاسی از شب انتظار کشیدیم تا بالاخره پیکرِ شهدا بعد از نیمهشب برای طواف و تدفین به حرم رسید. ساعت ۲ بامداد، خدام موفق به تدفین شدند و تا طلوعِ صبح لحظهای از کنارِ پیکرِ پاکِ شهدا جدا نشدیم. *در خانه ی امیدِ معصومه*
هنوز حلاوت روایت آقای فتحیان از حرم امام رضا ع در دلمان باقی بود که به خانهی معصومه رسیدیم، بانویی ۴۸ ساله و مبتلا به سرطان سینه پیشرفته که عملهای زیادی روی کبد، فک و صفرا داشته و بدلیل متاستاز، اکنون در نوبت عملِ ریه بود.
معصومه داروهای زیادی استفاده میکرد که یکی از آنها «برسیکو» بود. گرچه رنگ و روی پریده و بیحال بود ولی روحیه نسبتاً خوبی داشت. تنها فرزندش، هانیه دانشجوی ترم ۷ روانشناسی، مراقبت از مادر را بر عهده داشت.
آقای فتحیان گفتند: «انشاءالله بعد از سلامتی کاملِ مادر باید یک جشن فارغ التحصیلی برای هانیه خانم بگیریم و ۵ کارتِ هدیه به مادر و هانیه جان تقدیم شد.» معصومه خانم روحیهی شکرگزاری داشت و گفت: «صاحبخانه ی خوبی داریم؛ الان چند سال است مستأجر هستیم او با درکِ شرایط و بیماری من، سخت نمیگیرد.» مدیرعامل پیشنهاد دادند برای ایشان لوح تقدیری همراه هدیهای معنوی آماده کنیم تا بدینوسیله از او تشکر کرده باشیم.
معصومه از همسرش هم گفت که زمانی مهندسِ آیتی در سازمانی بوده و بخاطر بیماری او از کار بیکار شده و الان در اسنپ مسافر جابهجا میکند؛ او قدردانِ زحمات همسرش بود.
در پایان با دعا برای شفای همه بیماران از منزلشان خداحافظی کردیم و راهی منزل بیمار دیگری شدیم…