این خانه هم بسیار مرتب است اما خالی از هر گونه مبلمان. فقط فرشی میان اتاق پهن شده و دیگر هیچ. ساکنانش خانمی جوان و دخترک 12 سالهاش هستند. سبد ارزاق و آنچه به رسم عیادت همراه آوردهایم تقدیم میکنیم و با تعارف و اصرار زیاد میزبان روی پتوهای پهن شده کنار اتاق مینشینیم.
مادر چندان حال و روز خوبی ندارد، ردپای عوارض شیمیدرمانی بر چهرهاش به وضوح دیده میشود. سلولهای سرطانی موذیانه از سینه به استخوانها و ریه رخنه کردهاند و جز با واکر نمیتواند راه برود و من به پلههایی فکر میکنم که برای رسیدن به خانهشان در طبقه سوم بالا آمدیم.
خانم بیمار از همسرش میگوید که دچار بیماری اعصاب و روان بوده و سالها برای بهبود او تلاش کرده، تازه از درمانها نتیجه میگرفتند که بیماری او تشخیص داده میشود و مرد تاب نمیآورد و باز به سرخط برمیگردد. حالا مرد در خانه پدر و مادرش زندگی میکرد و همسر و دخترش در این خانه تنها و غریب. بیخویشاوندی در تهران.
دخترک میآید سلام میکند و من دلم میلرزد، نمیدانم تقدیر برایش چه رقم زده؛ پدر که در حال خود نیست و مادر هم که حال و روزش تعریفی ندارد. تا به حال خودش خانم بیمار میگوید پزشکش مابهالتفاوت مبلغ داروهایش را میپردازد و ما متحیر میشویم از زیبایی قلب و بخشندگی انکولوژیستی که با هزینه خودش پرونده بیمار را به کشوری اروپایی فرستاده تا براساس ژنتیک، موثرترین دارو تجویز شود.
از او شماره پزشک را برای قدردانی و تماس میخواهیم و وقتی گوشیاش را نشانمان میدهد، میبینیم نامش را «فرشته مهربان» ذخیره کرده است. نامی که بیشک برازنده او است.
خانم بیمار که رنگ رخساره نشان از حال درونش دارد، میگوید همیشه دعا میکنم خدا آدمهایی مثل اهالی امدادگران عاشورا و پزشکم که دلشان قشنگ است، در پناه خودش حفظ کند.
با وجود حال نه چندان مساعد برای پیگیری کارهایش به موسسه میآمده و میگفت میخواهد از این به بعد دختر دوازده سالهاش را بفرستد چون کسی را در تهران ندارد و پدر و مادر پیرش در شهرستان زندگیمیکنند.
حاج آقا به محض شنیدن این حرف میگوید که از این به بعد تمام کارهای این خانم آنلاین انجام شود تا دخترک لازم نباشد این همه راه را از نسیمشهر تا تهران بیاید. دخترکی دیدن شرایط مادر و پدر او را هم به مشکلاتی دچار کرده که مدتها زیر نظر رواندرمانگر بوده و حالا که مادر توان پرداخت ویزیت را ندارد، درمانش متوقف مانده است. همین حالا هم تمام خرید خانه به عهده او است.
میگوید خدا را قبل از ابتلا به سرطان میشناخته اما بعد از ابتلا وجود او را بیشتر حس کرده است.
در و دیوار خانه غم و نگاه مادر و دختر تنهایی را فریاد میزند اما مادر از امید میگوید. دلم میگیرد وقتی با امیدواری میگوید پزشک گفته رو به بهبود است و آزمایشهایی که میبینیم، حکایتی دیگر دارد.
حاج آقا از امید میگویند و طبق معمول امیدواری و قول میدهند که امدادگران عاشورا بیش از قبل حمایتشان میکند، سقف پرداختشان افزایش مییابد و داروخانه نهایت همکاری را خواهد داشت.
برمیخیزیم و کارتهای هدیه را خانم رئیسی به مادر و دختر تقدیم میکنند. دختر زیبا در جواب خانم رئیسی میگوید دلم میخواهد پزشک شومک نه به خاطر خودم، میخواهم همه مریضها را درمان کنم و کمکشان کنم. البته خدا کمکم میکند بتوانم درمانشان کنم.
حاج آقا تشویقش میکنند و برای سلامت مادرش دعا میکنند و ما از ته دل آمین میگوییم.
از این خانه با حال خوشی بیرون نمیآییم. من بغض دارم و همراهانم در سکوتند. در ماشین باز هم حاج آقا فتحیان به خانم دکتر پرنور و خانم رئیسی در مورد این بیمار سفارش میکنند.
به موسسه خیریه امدادگران عاشورا میرسیم. جایی که بر سر درش نوشته شده هیئت متوسلین به حضرت زهرا(س). جایی که آدمهایش معتقدند خانه حضرت زهراست. اندکی درنگ میکنم و خدا را به خانم قسم میدهم دست همه بیماران را بگیرد، که سایه مادر دخترکانی که امروز دیدم، در پناه خودش حفظ کند. میدانم هر بار امروز را به یاد بیاورم، غمگین میشوم اما وقتی به یاد میآورم چراغ خانه امدادگران عاشورا روشن است، دلم روشن میشود، به روشنایی خورشید ظهر همین روز بهاری.