سهشنبه ۲6 مرداد، راهی خانه دو خانواده شدیم؛ دو خانه که هرکدام قصهای از بیماری، دشواری و ایستادگی را در خود جای داده بودند؛ اما میان تمام سختیها، چیزی که بیش از همه به چشم میآمد، امید بود؛ امیدی که گاهی در نگاه یک پدر و گاهی در آرزوی یک مادر برای آینده فرزندش دیده میشد
. کوروش؛ پدری که بیماری، دغدغه سقف و آینده فرزندش را هم به دوش او گذاشته است
نخستین مقصد، خانه کوروش بود؛ مردی ۶۰ ساله که با سرطان کلیه و متاستاز به ریه دستوپنجه نرم میکند. کوروش به همراه همسر، مادر و فرزندانش در خانهای استیجاری زندگی میکند. مادر خانواده مستمریبگیر است و شرایط اقتصادی، روزبهروز دشوارتر شده است. اما شاید سنگینترین دغدغه کوروش، تنها مبارزه با بیماری نباشد؛ نگرانی برای آینده فرزندانش نیز بر دوش او سنگینی میکند. بنیامین، فرزند خانواده، امسال باید وارد مقطع پیشدانشگاهی شود؛ اما تأمین هزینه اجاره خانه، او را در شرایطی قرار داده که میگوید شاید امسال نتواند به مدرسه برود. ادامه تحصیل او میان آرزوی آینده و ضرورت تأمین یک سقف امن برای خانواده گرفتار شده است. فرزند دیگر خانواده که ازدواج کرده، همچنان تا جایی که توان دارد در کنار پدر و مادر ایستاده و به آنها کمک میکند. با وجود همه این دشواریها، خانه کوروش پر از مهربانی بود. خودش و پسرانش بسیار مهماننواز، صمیمی و خانوادهدوست بودند؛ پسرانی که تلاش میکردند تکیهگاه پدر و مادرشان باشند. همسایهها نیز خانواده را تنها نگذاشتهاند و برای تأمین رهن خانه کمک کردهاند تا بتوانند در همین محله بمانند.
در پایان دیدار مقرر شد با همراهی خیریهها و داروخانه، هزینه داروهای کوروش برای پنج جلسه دیگر دارودرمانی، تا حد امکان به صفر برسد. گاهی کمک فقط پرداخت هزینه درمان نیست؛ گاهی یعنی پسری بتواند دوباره به مدرسه برگردد و خانوادهای سقفی امن بالای سرش داشته باشد.