مقصد دوم، خانه سمیه بود؛ مادری ۴۲ ساله، جوان، بشاش و پرانرژی که با وجود سالها مبارزه با سرطان، هنوز امید را از زندگیاش کنار نگذاشته است.سمیه از سال ۱۴۰۱ با سرطان پستان مواجه شده و تاکنون ۱۶ جلسه شیمیدرمانی، ۱۶ جلسه پرتودرمانی و چندین عمل جراحی را پشت سر گذاشته است. بیماری به مغز متاستاز کرده و او در فروردین ۱۴۰۵ تحت عمل جراحی مغز قرار گرفته است.اکنون یک سمت بدنش دچار ضعف و بیحسی شده و حرکت برایش دشوار است. بینایی یکی از چشمهایش نیز محدود شده؛ اما وقتی از پسرش حرف میزند، نگاهش رنگ دیگری میگیرد.مهیار، متولد ۱۳۸۸، تنها فرزند سمیه و دانشآموز مدرسه استعدادهای درخشان است.مهیار در سالهای بیماری مادر، فقط فرزند این خانه نبوده؛ بخشی از مسئولیتهای زندگی را نیز بر دوش گرفته است. غذا میپزد، کارهای خانه را انجام میدهد و در کنار مادر میماند.سمیه با لبخند از آرزویش میگوید: اینکه روزی مهیار پزشک شود؛ پزشکی که شاید بتواند بیماری مادرش را درمان کند.اما قصه بیماری برای این خانواده از سمیه آغاز نشده بود. مادر او نیز هفت سال است که با سرطان زندگی میکند. سمیه سالها در کنار مادر بیمارش بوده و در همین مسیر، خودش نیز با بیماری مواجه شده است.همسر سمیه نیز در این سالها همراه خانواده بوده است. هزینههای سنگین درمان، شرایط زندگی و کار او را تغییر داده و اکنون بهعنوان کارگر نجاری فعالیت میکند. خانواده نیز در خانهای استیجاری زندگی میکنند.برای تأمین هزینههای درمان، تقریباً هرآنچه داشتند به فروش گذاشتهاند؛ از خانه و خودرو گرفته تا وسایل زندگی.آنچه برایشان باقی مانده، خانهای استیجاری، روزهایی دشوار و امیدی است که هنوز به آینده مهیار گره خورده است.
در این دیدار، با توجه به شرایط ویژه سمیه، مقرر شد پرونده او با نگاه ویژهتری پیگیری شود و خدمات حمایتی مؤسسه، متناسب با شرایط او، افزایش یابد.وقتی از خانه سمیه بیرون آمدیم، بیش از آنکه به بیماری فکر کنیم، به مهیار فکر میکردیم؛ نوجوانی که در میان همه دشواریها، هنوز درس میخواند، به مادرش میرسد و رؤیای پزشک شدن را در سر دارد.
شاید گاهی معنای واقعی حمایت همین باشد؛دست خانوادهای را بگیریم تا بیماری، آینده فرزندشان را از آنها نگیرد.
◆داستان های عیادت