دومین عیادت، با منزل قبلی فاصله زیادی داشت. مقصد، خانهای کوچک در طبقه چهارم ساختمانی ساده بود.
بانویی ۶۵ ساله با لبخندی گرم و لهجه شیرین شیرازی در را به رویمان گشود. زرافشان، بانویی خوشمشرب بود که بیماری قامتش را خم کرده بود، اما نتوانسته بود لبخند را از چهرهاش بگیرد.
از سرطان ریه رنج میبرد و سالها با بیماری جنگیده بود. جراحی سر، طحال، کیسه صفرا، قوزک پا و آبسیاه چشم را پشت سر گذاشته بود. با این حال، وقتی از خانوادهاش حرف میزد، امید در صدایش موج میزد: «دو پسر دارم که هر دو ازدواج کردهاند و خدا را شکر از هر دو راضیام.» سپس از همسرش گفت که او نیز به تالاسمی مبتلاست و برای تهیه دارویش به داروخانه ۱۳ آبان رفته است.
کیسهای از داروهایش را مقابل مدیرعامل گذاشت و با سادگی گفت: «من سواد ندارم.» در میان داروهای فراوان، «کریزوتینیب»، داروی کمیاب و اصلی درمانش، بیش از همه جلب توجه میکرد. او همچنین گفت که تاکنون چندین نوبت خون دریافت کرده است.
چند بار با ذوق گفت: «چقدر خوشقدم بودید؛ تا الان آب خانه قطع بود، همین که رسیدید وصل شد.» بعد شیرهای باز سرویس بهداشتی را بست و با لبخند رو به مرغ مینایی که کنار آشپزخانه بود گفت: «سلام بده…» پرنده هم با آوازش پاسخ داد. زرافشان گفت چند سالی است که این مینا همدم روزهایش شده است. انگار او هم از حضور مهمانها خوشحال بود. با وجود همه سختیها، برایمان چای آورد و با میوههایی که همراه برده بودیم از ما پذیرایی کرد. رسم میزبانی را حتی بیماری هم از او نگرفته بود.
مدیرعامل با حوصله به حرفهایش گوش سپرد و به معاون مددکاری برای پیگیری بیشتر وضعیت این خانواده تأکید کرد. زرافشان نیز از صمیم دل دعا کرد؛ آنقدر خالصانه که احساس میکردم دعاهایش راه آسمان را خوب میشناسند.
یک سبد همدلی به خانم زرافشان تقدیم کردیم؛ سبدی شامل برنج ایرانی، گوشت گوسفندی، حبوبات، میوههای فصل و بستههای فرهنگی ارگانیک. او هم پرونده قطور پزشکیاش را به معاون مددکاری سپرد تا بررسی شود.
صدای اذان ظهر که بلند شد سوره حمد را به نیت شفای او و همه بیماران خواندیم و با دعای خیر این بانوی صبور، از خانهاش خداحافظی کردیم…