- یک روز بهاری است. از آن روزهایی که گرمایش تابستان را یادت میآورد اما آسمان زیبای بالای سر نگاهت را دنبال خود میکشاند. آنقدر که آبی و پاک بودنش به شگفتت وامیدارد که این همان آسمان چند روز پیش است که ریزپرندهها و طیارههای پلید دشمن در آن عقده خالی میکردند به این امید واهی که دیگر ایرانی نباشد که سرفراز و متحد پیش چشمانشان قد علم کند.
امروز چند روز است که از آتشبس میگذرد و در اتومبیل با حاج آقا فتحیان، خانم رئیسی، همسرشان و خانم دکتر پرنور، معاون مددکاری موسسه نشستهایم و برای عیادت دو خانم بیمار به اطراف تهران میرویم. طبق معمول تمام عیادتها، به رسم تمام ایرانیهای آدابدان و توصیه بزرگان دینمان و با تدبیر حاج آقا فتحیان، مدیرعامل موسسه امدادگران عاشورا، دست خالی رفتن را شایسته نمیدانیم و سبد ارزاق و میوههای فصل را برای تقدیم به میزبانانمان همراه داریم.
مسیر طولانی است؛ حاج آقا به محض اینکه راه میافتیم قرآن میخوانند و بعد از تلاوتی نه چندان کوتاه، درباره هفته کرامت میگویند و اینکه ثواب این بازدید را به امام حسن مجتبی(ع) که مظهر لطف و کرم هستند، تقدیم میکنیم. بعد فاتحهای برای رهبر شهیدمان و دیگر شهدای جنگ رمضان میخوانیم و صلواتی نثار روح پر فتوحشان میکنیم.
حاج آقا فتحیان طبق روال درباره اولین بیماری که در مسیر خانهشان هستیم پرسوجو میکنند. خانمی مبتلا به سرطان پستان هستند که از موسسه خیریه امدادگران عاشورا خدمات میگیرند. همسر ندارند و با دختر نوجوانشان روزگار میگذارند. به خانه این خانم میرسیم و بیش از هر چیز روحیه شاد و خانه مرتبشان توجهمان را جلب میکند. آشکارا خوشحال است و مدام تشکر میکند و لبخند از لبانش دور نمیشود.
وقتی از جوانمردی برادرش میگوید که این خانه را برای خواهر و خواهرزادهاش اجاره کرده، وقتی میگوید تمام کارهای درمانیاش را همین برادر پیگیری میکند و تمام زندگیاش را وقف آنها کرده و از وقت و مالش میزند تا داروهای خواهر را تهیه کند تا بهبودش را به چشم ببیند، دلمان گرم میشود که جوانمردان ایران بیشمارند. مردانی در جبهه و پشت لانچرها جوانمردی را معنی میکنند و مردانی اینگونه در عرصهای دیگر باعث افتخارند.
حالا میفهمیم چرا این خانم حال و روز نسبتا خوبی دارد، وقتی به حاج آقا فتحیان میگوید که هر بار مخصوصا در روزهای جنگ این فکر ناراحتکننده میخواسته ذهن و روانش را به هم بریزد که اگر داروهایم دیگر نباشد چه، اول به این فکر میکرده که خدا هست و بعد دلش قرص بوده که امدادگران عاشورا و دیگر خیریهها نمیگذارند او تنها و دست خالی بماند و مطمئن بوده برادرش چون کوه پشت سرش ایستاده و نمیگذارد استیصال همنشین روزهایش شود.
با شوق از دخترش میگفت که درسخوان و مهربان است و میگفت آدمهایی مثل برادرش و کمک مدیر و کارکنان موسسه امدادگران عاشورا باعث شدهاند از پای نیفتد، بتواند بیماری را شکست دهد و دوره سخت آن را بگذراند. میگفت خدا را دوست دارم چون باعث شده در دوره بیماریاش آدمهای خوبی سر راهش قرار بگیرند.
چای را مهمانشان میشویم و بعد از اینکه خانم رئیسی با مهربانی کارتهای هدیه را تقدیم این خواهر و برادر مهماننواز و قدرشناس و خانم دکتر توصیههای طبیبانهشان را گوشزد میکنند، با آرزوی سلامت و بهبود برایشان، خداحافظی میکنیم و راهی خانه دوم میشویم.
در راه آشکارا میبینم که همراهان بزرگوارم با دیدن روحیه عالی بیمار و حمایت بیدریغ برادرشان و قدرشناسی و نگاه مثبت این خانم به زندگی و امیدواریاش، خیال آسودهای پیدا کردهاند و آرامترند اما از انجا که حوادث دنیا مانند موجهای دریا متلاطم است، این خوشحالی فقط تا رسیدن به خانه بیمار دوم دوام میآورد.