مقصد دوم، خانه فتانه خانم بود؛ زنی ۵۹ ساله و سرپرست خانواده که از سال ۱۴۰۳ با سرطان بینی مبارزه میکند و مراحل شیمیدرمانی و پرتودرمانی را در بیمارستان امیراعلم پشت سر میگذارد.اما بیماری تنها چالش زندگی او نیست.فتانه پیش از بیماری برای تأمین هزینههای خانه در منازل مردم نظافت میکرد؛ کاری که امروز دیگر توان انجامش را ندارد. حالا بخش مهمی از هزینههای زندگی بر دوش امیرحسین است؛ جوانی که همزمان درس میخواند و در یک کبابی کار میکند.فتانه مادر سه فرزند، جواد، محدثه و امیرحسین است. جواد، فرزند بزرگ خانواده، با وجود تحصیلات فوقلیسانس، به دلیل مشکلات جسمی و وابستگی به مواد مخدر، از خانه دور شده و زندگی دشواری را پشت سر میگذارد. محدثه و امیرحسین نیز هر کدام به شکلی برای تأمین معاش خانواده تلاش میکنند.خانه، استیجاری و شرایط زندگی دشوار بود؛ اما فتانه تنها نمانده بود. یکی از همسایههایش که دوست نزدیک او نیز هست، با وجود ابتلا به سرطان سینه، در کنار فتانه مانده و از او مراقبت میکند.شاید این تصویر، یکی از انسانیترین صحنههای آن روز بود؛ زنی بیمار که خودش با سرطان میجنگد، اما برای مراقبت از زنی دیگر، کنار او ایستاده است.بیماری، بینایی یکی از چشمهای فتانه را نیز از او گرفته بود. اما آنچه هنوز در وجودش باقی مانده بود، غریزه مادری و تلاش برای حفظ خانواده بود.
آن روز، از دو خانه بیرون آمدیم؛ از خانهای که دختری روی بستر بیماری، با صدایی دشوار آیات قرآن میخواند و برای خیرین دعا میکرد، و از خانهای که مادری بیمار، با وجود رنج بیماری، هنوز نگران آینده فرزندانش بود.دو روایت متفاوت؛ اما یک حقیقت مشترک:آدمها همیشه با قدرت جسمشان زندگی را ادامه نمیدهند؛ گاهی این ایمان است که انسان را سرپا نگه میدارد.مرضیه، آرزوی زیارت دارد.فتانه، آرزوی آرامش برای فرزندانش.و میان این آرزوها، دستان خیرین میتواند فاصله میان «آرزو» و «امکان» را کوتاهتر کند.شاید نتوانیم همه دردها را از زندگی این عزیزان حذف کنیم، اما میتوانیم کاری کنیم که هیچکدامشان در مسیر دشوار زندگی و درمان، احساس تنهایی نکنند.
◆داستان های عیادت